دوست داشتن حرف كمي نيست..آرزوی نازم  مي‌دانم دوست داشتن چه حسي است. پيشترها وقتي آن را تجربه كرده بودم مي‌ديدم كه چه شعله‌اي از قلبم زبانه مي‌كشيد. وقتي كه نغمه عشق را سر دادم و آن اسب سركش از كنارم گذشت و رفت، فهميدم كه تنهايي چه حسي است. من ماهها و سالها با تنهايي خو كرده بودم. اكنون نمي‌خواهم خودم هم بذر تنهايي و بي وفايي بكارم. بخاطر تو نيست كه با تو مي‌مانم، بخاطر عشق است. بخاطر گرماي خورشيدي كه در قلبت داري. بخاطر نگاهي كه هر روز صبح مثل يك قبله مرا ستايش مي‌كند. بخاطر اينكه آسايش من براي تو از هر چيزي مهمتر است. اينهايي كه مي‌گويم حرف كمي نيستند؛ اينهايي كه مي‌گويم فقط كلمه نيستند. اينها اوج احساس يك مرد است كه تو همه را به من هديه كردي. من بخاطر تو نمانده‌ام، به احترام قلبي كه دوستت دارم را زمزمه كرد، مانده‌ام. هرچند كه تو در نظر من يك انسان معمولي هستي اما من بخاطر لبهايي كه مرا فرشته مي‌خوانَد و بخاطر دستهايي كه در سرماي زمستان وجودم را گرما مي‌بخشد مي‌مانم. دوست داشتن حرف كمي نيست كه بتوانم ساده از آن بگذرم. اگرچه اين روزها اين واژه مقدس بازيچه زبان مردم شده است اما هنوز هم براي من ارزشمند و ناب است. من بخاطر تقدس اين واژه با تو مي‌مانم... دوست داشتن حرف كمي نيست...

انگار دوباره عاشق شده‌ام تو از کجا آمدي که يکباره قله‌هاي برف گرفته زندگيم را پر از گرمي و نور کردي؟ دستهايت را از کدام الماس تراشيده‌اند که اينقدر شفاف و مهربان موهاي مرا شانه مي‌زند؟ چقدر آغوشت را کم داشتم. از وقتي که آمدي زندگيم به جز رونق آب و روغن، رنگ عشق گرفت... انگار دوباره عاشق شده‌ام، اما اين عشق، ديگر يک عشق کور نيست. من روزها و شبها به نگاه تو و به لبخندت فکر کردم تا صداقت تو را به اثبات برسانم. براي من رنگ چهره ات مهم نيست. برايم فرقي نمي‌کند که جيبهايت پر از سيب باشد يا دست خالي به ديدارم بيايي. فقط مي‌خواهم آغوش گرمت هميشه کنار سفره‌ام باشد. دوست دارم حال که عشق را دوباره به خانه‌ام راه داده‌ام ديگر تنها نباشم. کاش تمام کساني که هوس را عشق نام مي‌نهادند بيايند و اين حجت را ببينند. ببينند و بدانند که يک موي تو به تمامي وجود آنها مي‌ارزد.